เจียรไนชีวิตสู่ความสุข: การตกผลึกทางความคิดในวัย 50 กะรัต ของ สู่ขวัญ บูลกุล

แต่เมื่อเข็มนาฬิกาของชีวิตเดินหน้าเข้าสู่เลข 30, 40 และ 50 ความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้การดูแลตัวเองไม่ใช่ “ทางเลือก” แต่เป็น “ความจำเป็น” เธอยังชี้ให้เห็นสัจธรรมที่ว่าทรัพย์สินเงินทองไม่สามารถแลกเปลี่ยนเป็นสุขภาพที่ดีได้ “ยิ่งชีวิตมันผ่านมาเรื่อยๆ เราจะเห็นเองว่า สุดท้ายปลายทาง ต่อให้คุณมีชื่อเสียง เงินทองมากล้นฟ้าแค่ไหน บางทีเงินมันไม่ได้ช่วยให้คุณมีความสุขได้เลย ไม่ได้ช่วยให้เราพ้นจากความเจ็บปวดของร่างกายได้เลย เราเห็นในโลกแห่งความเป็นจริง เพราะฉะนั้นสิ่งนี้มันคือสัจธรรมของชีวิต ซึ่งพี่ยอมรับมันอย่างเต็มหัวใจ”

การดูแลตัวเองของเธอจึงไม่ใช่การฝืนทำเพื่อความสวยงามภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการทำเพื่อรักษาฐานที่มั่นที่สำคัญที่สุดของชีวิต นั่นคือ “ร่างกาย” โดยมีหลักการง่ายๆ คือ กินอาหารที่ควรกินเป็นประจำ ส่วนของอร่อยที่ไม่มีประโยชน์กินได้แต่นานๆ ครั้ง ออกกำลังกายให้พอดี พักผ่อนให้เพียงพอ แต่ถ้าวันไหนต้องนอนดึกบ้างก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย

สำหรับการถ่ายภาพปกในครั้งนี้ เราอยู่กันที่ห้อง Chao Phraya Suite ณ โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพฯ ซึ่งกำลังเตรียมฉลองครบรอบ 150 ปี โดยมี Margot McKinney แบรนด์เครื่องประดับชั้นสูงที่สู่ขวัญสวมใส่ จะมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการเฉลิมฉลองครั้งสำคัญนี้ด้วย

The Emotional Core

นอกเหนือจากการดูแลกาย สิ่งที่สู่ขวัญให้ความสำคัญสูงสุดและมองว่าเป็นกุญแจหลักของเวลเนสคือการรักษาอารมณ์ “พี่ขวัญคิดว่าอารมณ์และจิตใจ มันเป็นเซ็นเตอร์ของทุกอย่าง เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราทำได้อยู่ตลอดเวลาในทุกๆ วัน คือจัดการกับอารมณ์ที่มันลบกับตัวเอง อาจจะหงุดหงิด โกรธ โมโห ไม่พอใจ อะไรก็ตาม นอกจากส่งผลดีต่อสุขภาพแล้ว มันเป็นการฝึกตัวเองให้เราเป็นเวอร์ชั่นที่ดีขึ้นด้วย”

คำตอบนี้สะท้อนให้เห็นว่า ความสวยสง่าที่เราเห็นภายนอก คือผลลัพธ์ของการจัดการภายในที่มั่นคง ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยโกรธ แต่เธอเลือกที่จะมองโลกด้วยความเข้าใจ “เราอาจจะมองเห็นคนที่เขาอาละวาด หรือไม่ให้เกียรติคนอื่น ดูถูกคนอื่น เอาเปรียบคนอื่น เราจะมองแล้วแบบ... สิ่งที่ทำไป ทำไมเขาไม่อาย เป็นเราเราอายนะ... คือเรามองไปแล้วเรารู้สึกว่า เราไม่ชอบ เพราะฉะนั้นเมื่อมองไปแล้วไม่ชอบสิ่งที่เห็น เราก็ไม่ทำสิ่งนั้นกับคนอื่น” เธอเชื่อว่าพลังงานที่เราส่งออกไป จะสะท้อนกลับมาเสมอ หากเราเข้าหาใครด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่มีพิษภัย คนส่วนใหญ่ก็จะตอบรับในทางที่ดี แต่ถ้าใครไม่เปิดรับจริงๆ เธอก็แค่ “ถอยออกมา” โดยไม่โกรธเคือง เพราะชีวิตคือทางเลือกของแต่ละคน

A Twenty-Baht Awakening

แม้จะมีทัศนคติที่ดีเยี่ยมเพียงใด สู่ขวัญก็ยังคงย้ำเตือนตัวเองเสมอว่า “มนุษย์ทุกคนยังมีอคติ” และเธอก็เคยได้รับบทเรียนราคาแพงจากเรื่องเล็กๆ ที่กลายเป็นเครื่องเตือนใจมาจนถึงทุกวันนี้

เธอเล่าถึงเหตุการณ์ธรรมดาๆ ในยุคแรกๆ ของแอปพลิเคชั่นสั่งอาหารที่ยังต้องจ่ายด้วยเงินสด วันนั้นเธอสั่งอาหารและเจอเหตุการณ์ที่ไรเดอร์ “ไม่มีเงินทอน” ติดต่อกันหลายครั้ง จนเกิดชุดความคิดในหัวว่า นี่อาจจะเป็นทริคเล็กๆ น้อยๆ ของคนส่งของเพื่อให้ได้ทิป

“ปกติพี่ให้แม่บ้านเดินออกไปเอาหน้าบ้าน แต่วันนั้นแม่บ้านไม่อยู่ เราเดินไปเอาเอง เสร็จแล้วเราก็เดินไป แล้วเขาก็แบบ ‘ไม่มีทอน’ ...หน้าพี่คงออก พี่ก็บอกว่า ‘อ่ะ…’ เหมือนแบบ ‘อ่ะ... เข้าใจ’ คือแบบไม่มีทอน มันก็ต้องทิปไปใช่ไหม”

แม้จะไม่ได้พูดจาหยาบคาย แต่สีหน้าและน้ำเสียงที่สื่อออกไปว่า “ฉันรู้นะว่าเธอคิดจะทำอะไร” นั้นชัดเจนในความรู้สึกของเธอ เธอเดินกลับเข้าบ้านโดยคิดว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่ความจริงปรากฏขึ้นในวันรุ่งขึ้น เมื่อแม่บ้านเดินเข้ามาหาพร้อมธนบัตร 20 บาทหนึ่งใบ

“แม่บ้านบอกว่า ‘คุณขวัญคะ ไรเดอร์เมื่อวานนี้ เขาแวะเอาเงินทอนมาคืน เขาบอกเมื่อวานเขาไม่มีจริงๆ’ พี่นี่ตบอกเลย คือแบบ... โอ้โห อยากจะวิ่งไปหาเขาเพื่อบอกว่า พี่ขอโทษที่เมื่อวานนี้หน้าตาหรือน้ำเสียงพี่ที่ใส่เขาไป” เหตุการณ์นั้นสั่นสะเทือนความรู้สึกของเธออย่างรุนแรง มันไม่ใช่เรื่องของจำนวนเงิน แต่เป็นเรื่องของ “ศักดิ์ศรี” พนักงานคนนั้นยอมขี่มอเตอร์ไซค์วนกลับมาเพียงเพื่อจะยืนยันความบริสุทธิ์ใจของเขา และเพื่อคืนเงินจำนวนน้อยนิด ซึ่งมีค่ามหาศาลในแง่ของความถูกต้อง

“สิ่งนี้มันเป็นบทเรียนที่สอนเรา มันคอยเตือนตัวเราเสมอว่า สิ่งเล็กๆ มันนำพาไปสู่อะไรที่เรื่องใหญ่ในชีวิต ถ้าสมมติเราเจออะไรที่มันใหญ่กว่านั้น แล้วเราพร้อมจะโมโห เราตัดสินทันที ‘ไม่ดี ไม่ใช่ ไม่ชอบ’... เราอาจจะผิดก็ได้” ผู้หญิงที่ใครๆ มองว่าสมบูรณ์แบบ มองเห็นรอยตำหนิของตัวเองและพร้อมที่จะเรียนรู้จากมัน

The Beauty of Letting Go

เมื่อถามถึงตัวเลขของอายุ 53 สู่ขวัญตอบรับด้วยความยินดีและตั้งคำถามกลับไปยังค่านิยมของสังคมที่มักมองความแก่ชราในแง่ลบ “ทำไมเราไม่มองการ getting older ว่าคือพรในชีวิตล่ะ คุณมีโอกาสที่ได้ใช้ชีวิต ได้โตขึ้นในแต่ละปี เรียนรู้ แล้วถ้าปีนี้คุณยังแข็งแรงอยู่ ยังทำในสิ่งที่อยากทำได้ ยังไปไหนได้ มัน blessing หรือเปล่านะ”

คำถามที่หลายคนชอบถามว่า “อยากย้อนเวลากลับไปตอนเด็กไหม” คำตอบของเธอคือ “ไม่” เธอรักทุกช่วงวัยที่ผ่านมา แต่เธอรักปัจจุบันที่สุด “พี่ไม่เคยอยากย้อนไปตอนวัยไหนเลย พี่แฮปปี้และพอใจในทุกๆ ปีที่ผ่านไป เรารู้สึกว่าเรามีความสุข มีความพอใจ และเป็นอิสระมากขึ้น ในทุกๆ ปี” คำตอบอยู่ที่คำว่า “freedom” สู่ขวัญอธิบายว่าในวัยเด็ก เรามีอิสระทางกาย แต่วิ่งเล่นในกรอบของโรงเรียนและความเชื่อฟัง วัยทำงาน เราเริ่มมีอิสระทางการเงิน แต่ยังติดอยู่ในกรอบของการสร้างตัวและการพิสูจน์ตัวเอง แต่ในวัย 50 หากเราวางแผนชีวิตมาดีพอ มันคือช่วงเวลาที่ “เงื่อนไขของสังคม” เริ่มหมดความหมายลง

“freedom ที่หมายถึงในวัย 50 อย่างพี่ คือ freedom จากข้อจำกัดของตัวเอง ความกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง ความเข้าใจโลกที่มากขึ้น มันปลดปล่อยตัวเอง... บางอย่างเราปล่อยวางมันไปแล้ว เราไม่ต้องการมันอีกแล้ว ยิ่งเมื่อเราไม่ได้ต้องการ ไม่ได้เห็นความสำคัญของสิ่งนั้นอีกแล้ว มันยิ่งให้ freedom ของเราใหญ่ขึ้นไปอีก”

เมื่ออายุมากขึ้น สิ่งที่ตามมาคือความร่วงโรย มีริ้วรอย แต่เธอเลือกที่จะยอมรับมันด้วยความเข้าใจ เปรียบเสมือนการชื่นชมพระอาทิตย์ในแต่ละช่วงเวลา “เราชอบพระอาทิตย์ตกดิน มันสวย โรแมนติก ขอให้มัน 5 โมงครึ่งตลอดไปได้ไหม ไม่ได้... เราต้องยอมรับว่า 24 ชั่วโมง มันมีเสน่ห์ที่ต่างกัน” ช่วงวัยก็เช่นกัน

Raising a Tree

บทสนทนานำเข้าสู่เรื่องของ “ปราบ” ลูกชายวัย 20 ปี ของเธอและสามี โชค บูลกุล ทายาทของโชคชัย บูลกุล เจ้าของฟาร์มโชคชัย วิธีการเลี้ยงลูกของสู่ขวัญก็สะท้อนตัวตนของเธออย่างชัดเจน นั่นคือการให้อิสระและการเฝ้าดูอย่างเข้าใจ เธอเปรียบการเลี้ยงลูกเหมือนการปลูกต้นไม้ที่เราไม่รู้สายพันธุ์ “เวลาเรามีลูก เราไม่รู้หรอกว่า ลูกของเราถ้าเป็นต้นไม้ มันคือต้นไม้ชนิดไหน เขาจะเป็น evergreen ต้นไม้ใหญ่ที่เขียวทั้งปี หรือเขาจะเป็นดอกไม้ หรือเขาจะเป็นต้นไม้ที่ให้ผล พี่ไม่รู้เลย สิ่งเดียวก็คือ พี่คอยดู แล้วไม่ว่าโดยธรรมชาติเขาจะเกิดมาเป็นสิ่งไหน พี่จะ support เขา ให้เขาเป็นสิ่งนั้น ในสิ่งที่ดีที่สุด”

เธอให้อิสระลูกในการลองผิดลองถูก เพราะเชื่อว่าวัยเด็กของลูกกับของเธอไม่เหมือนกัน ความคาดหวังให้ลูกทำถูกทุกอย่างตั้งแต่เด็กเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ แต่มีเส้นขีดบางๆ ที่เธอขีดไว้อย่างชัดเจน คือต้องไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน “ตราบใดที่เขายืนอยู่บนพื้นฐานของการให้เกียรติคนอื่น และไม่ละเมิดสิทธิของผู้อื่น ถ้าเดือดร้อนเฉพาะตัว ไม่เดือดร้อนคนอื่น พี่โอเคนะ เพราะถือว่าชีวิตมันต้องเรียนรู้ แต่ถ้าเดือดร้อนคนอื่น แม่ไม่โอเค” เธอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

At Her Own Pace

เมื่อถามถึงงานในวงการบันเทิงและการแสดง สู่ขวัญยืนยันว่าเธอไม่ได้สนใจในการเป็น “นักแสดง” แต่เธอสนใจในการเป็น “ผู้ส่งสาร” ผลงานการแสดงที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ รัก 7 ปี ดี 7 หน หรือซีรีส์ Side by Side พี่น้องลูกขนไก่ ล้วนเป็นงานที่เธอทำเพราะต้องการสื่อสารบางอย่างที่เธอเชื่อมั่นผ่านตัวละคร

“คอนเซ็ปต์ของการวิ่งเข้าเส้นชัย... ผู้ที่วิ่งเข้าเส้นชัย คือผู้ชนะทุกคน ต่อให้คุณจะวิ่งมาราธอน 42 กิโลเมตร ในเวลา 2 ชั่วโมงครึ่ง หรือ 6 ชั่วโมง มันก็เรื่องของคุณ แต่ทันทีที่คุณไปถึงเส้นชัย คุณคือผู้ชนะ” เธอเปรียบเทียบชีวิตกับการวิ่งมาราธอนไว้อย่างคมคาย “ความรู้สึกของการที่ไปถึงเส้นชัย ความรู้สึกของการที่เราต้องผ่านอุปสรรคอะไรมามากๆ การที่เราต้องพูดคุยกับตัวเอง ตลอดระยะเวลา 42 กิโลเมตรที่ผ่านมา มันสอนเรื่องราวของชีวิต พี่ขวัญอยากที่จะเป็นคนพูดสิ่งนี้”

วันนี้ สู่ขวัญ บูลกุล กำลังวิ่งอยู่ในลู่วิ่งของชีวิตเธอเอง ด้วยจังหวะที่เธอเลือก ด้วยความเร็วที่เธอพอใจ ไม่ได้แข่งกับใคร ไม่ได้อยากย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น แต่เธอวิ่งด้วยฝีก้าวที่มั่นคงและมีความสุขกับทิวทัศน์ระหว่างทางในวัย 50 กว่ากิโลเมตรนี้อย่างเต็มเปี่ยม

และนี่อาจจะเป็นนิยามของคำว่า “wellness” ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เราเคยได้ยินมา

อ่านเพิ่มเติม:

New House Rules: ถอดรหัส 10 เทรนด์และกฎเกณฑ์ใหม่ที่จะกำหนดโลกแฟชั่นปี 2026

รวม 5 ลุคเด่นประจำปี 2025 ของลิซ่ากับ 5 แบรนด์ไทยที่ไม่แพ้ใครในโลก

“ชีวิตที่เลือกได้” ของเจษฏ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์ พระเอกหนุ่มมาดกวน กับการค้นพบความสุขในแบบที่เป็นตัวเองที่สุด

อัญมณีแห่ง Grand Egyptian Museum: 10 ศิลปวัตถุเอกของโลกยุคฟาโรห์ตุตันคาเมน

10 เครื่องประดับจิวเวลรี่ชิ้นไอคอนิกที่เป็นภาพจำของแบรนด์ระดับโลก

ขอบคุณสถานที่: Mandarin Oriental, Bangkok
The China House by Chef Fei at Mandarin Oriental, Bangkok