คุยกับ 3 ศิลปินจากนิทรรศการ Mythical Dream กับการบอกเล่าความฝันบนเส้นทางศิลปะ

เมสเสจที่ซ่อนอยู่ในงานศิลปะของทั้งสามคน
Cheese Arnon: สำหรับผม เมสเสจที่ซ่อนอยู่คือการบอกเล่าพลังที่จะผลักดันให้คนที่เริ่มทำธุรกิจหรือมีความฝัน ผ่านตัวละครสัตว์ในเทพนิยายทั้งสี่ตัวครับ

Bluepalete: อยากเป็นแรงบันดาลใจให้คนกล้าคิดกล้าฝัน ให้ทุกคนกล้าลงมือทําในสิ่งที่ตัวเองอาจไม่มั่นใจ หรือคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเราคิดว่านิทรรศการนี้จะส่งผลกับคนที่เข้ามาชมจริงๆ

Kratai Dudu: สิ่งที่ซ่อนไว้คือ การจินตนาการค่ะ เราอยากเล่าเรื่องความฝันของแต่ละคน ว่าบางทีสิ่งที่เราเพ้อฝันถึงมันจะอาจไม่จำเป็นต้องอยู่แค่ในฝัน เพราะถ้าเราลงมือทําจริงๆ เราจะทํามันได้เหมือนกัน

ถ้าย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นเส้นทางศิลปะ อะไรคือสิ่งที่จุดประกายให้ทั้งสามคนอยากเป็นศิลปิน
Bluepalete: ไม่ใช่อะไรยิ่งใหญ่เลยค่ะ ฟ้าแค่ชอบวาดรูป แล้วก็สนใจด้านนี้มากๆ จนตัดสินใจเรียนต่อทางด้านนี้ แต่ตอนแรกก็ยังไม่ได้มีความคิดที่จะเป็นศิลปินอยู่ในหัวมากขนาดนั้น แต่จุดเปลี่ยนคือช่วงที่ทำธีสิส ซึ่งเป็นงานชิ้นสุดท้ายของการเรียน ก็เลยเอางานไปลงในกลุ่มอาร์ต แบบที่เราเองก็ไม่ได้คาดหวัง แล้วหลังจากนั้นเราก็ได้รับโอกาสให้มาจัดแสดงงาน ก็เลยเป็นสิ่งที่จุดประกายให้เราอยากลองเป็นศิลปินดูค่ะ

Kratai Dudu: ตั้งแต่เด็กเราชอบวาดรูปอยู่แล้ว จนช่วงที่ทําธีสิส เป็นช่วงพอดีกับจังหวะที่กระแสของงานอาร์ตเริ่มมาแล้วค่ะ ทำให้มีคนทักมาขอซื้องานของเราบ้างในตอนนั้น จนวันหนึ่งมีนักสะสมมาเห็นงานของเราผ่านทาง Instagram แล้วเขาสนใจก็เลยติดต่อมาหาเรา พอเขาสั่งมาสองภาพก็เริ่มมีคนเห็นเรื่อยๆ จนถูกชวนให้ออกไปแสดงงาน และเริ่มเป็นที่รู้จักค่ะ

Cheese Arnon: ของผมตรงข้ามกับที่ทั้งสองคนเล่ามาเลย ผมเรียนออกแบบครับ แล้วก่อนหน้านี้ผมก็ทำงานกราฟิตี้มาก่อน แล้ว art scene ในยุคนั้นจะเป็นการรวมตัวไปแสดงงานตามบาร์เล็กๆ ถ้าถามว่าการที่เราเอาเงินเอาแรงไปแสดงงานตอนนั้นมันได้อะไรไหม ก็แทบจะไม่ได้อะไรเลย มันคล้ายๆ กับเราไปพบปะเพื่อนเฉยๆ จนเริ่มที่จะจริงจัง แต่พอจริงจังมากๆ แล้วเราขายไม่ได้ มันก็เริ่มเฟลครับ ผมก็เลยเลิกวาดรูปไปช่วงหนึ่ง ซึ่งผมเพิ่งกลับมาวาดรูปเมื่อปีที่แล้ว จนเริ่มได้จัดแสดงงานในต่างประเทศ แล้วก็ยาวมาจนถึงตอนนี้เลยครับ พอกลับมาทำงานเราก็อยากจะหาคาแร็กเตอร์สักตัวหนึ่งเพื่อที่จะไปแสดงงาน จนเข้าตาผู้จัดการและถูกชักชวนไปเป็นศิลปินในสังกัดครับ

แล้วในตอนนี้ความฝันของทั้งสามคนในฐานะศิลปินคืออะไร
Kratai Dudu: เหมือนตอนนี้มันเกินความฝันไปมากๆ แล้ว เพราะว่าเราไม่คิดว่าจุดหนึ่งของเราจะได้มาอยู่ตรงนี้ มันไกลตัวเรามากๆ จากที่เราเคยคิดว่า เราเรียนจบมาก็คงได้ไปเป็นพนักงานออฟฟิศ หรือทํางานกราฟิกตามบริษัท จากคนที่ชอบวาดรูปจนได้มาจัดแสดงผลงานในวันนี้ก็นับว่าเป็นความสำเร็จหนึ่งในชีวิตแล้วค่ะ

Bluepalete: เหมือนกันกับกระต่ายเลยค่ะ สำหรับฟ้ามันค่อนข้างที่จะเร็วมากๆ เพราะปีที่แล้วเรายังแสดงธีสิสอยู่ที่หอศิลป์อยู่เลย จนบางทีก็ยังงงๆ อยู่ว่าเรามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร มันทำให้เราไม่ได้อยากจะคาดหวังอะไรในอนาคตมากขนาดนั้นแล้วค่ะ เพราะว่าบางอย่างมันเกิดขึ้นตามจังหวะชีวิตด้วย ซึ่งมันจะมีเวลาของมัน แต่ก็มีสิ่งที่จะทําแน่ๆ อยู่ค่ะ ก็คือรักษามาตรฐานของเราให้ได้ และให้มันดีขึ้นไปตามลําดับค่ะ

Cheese Arnon: จริงๆ ไม่ได้ต่างกับน้องๆ ทั้งสองคนนะครับ ผมกับผู้จัดการยังตกใจอยู่เลยที่ผมเริ่มจัดแสดงเมื่อปีที่แล้ว แล้วมันไปได้ไกลขนาดนี้ มันไปไกลจนเกือบจะไม่ได้มีนิทรรศการนี้เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำครับ เพราะคิวจัดแสดงงานมันเยอะมากแล้วจริงๆ ตัวผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไร ผมคิดแค่ว่างานที่มันจะไปได้ไกลก็คืองานที่มันดี เป็นงานที่จะอยู่ได้นาน เป็นงานที่ยืดหยุ่นไปกับกาลเวลาได้ ซึ่งเราก็ต้องปรับตัวให้ได้เมื่อถึงตอนนั้น

อ่านเพิ่มเติม: ยูน-ปัณพัท ศิลปินไทยผู้เคยฝากฝีมือระดับโลก กับการเดินทางบนสายรุ้งแห่งความฝัน

ในฐานะศิลปินทั้งสามคนใช้วิธีไหนในการไดร์ฟความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง
Bluepalete: จริงๆ มีหลายครั้งที่ยังคอนโทรลความเป็นตัวเองไม่ค่อยได้ ก็ต้องหาวิธีจัดการความรู้สึกนั้นๆ แล้วการหาแรงบันดาลใจจากสิ่งใกล้ๆ ตัวก็เป็นหนึ่งในวิธีการรับมือค่ะ อย่างนิทรรศการนี้โจทย์ที่ได้รับมาก็ค่อนข้างไกลตัวค่ะ อย่างการสร้างแรงบันดาลใจให้กลุ่มคนที่เป็นสตาร์ทอัพ เพราะฉะนั้นฟ้าก็พยายามจะมองให้ใกล้ตัวขึ้น ลองปรับมุมมองว่าถ้าเราเป็นสตาร์ทอัพจะทำอย่างไร ซึ่งมันก็ช่วยได้เยอะเลยค่ะ

Kratai Dudu: สำหรับกระต่ายก็แค่เต็มที่กับทุกงานที่ทำค่ะ แล้วพอเสร็จปุ๊บเราต้องเบรกตัวเองออกมาจากพื้นที่ที่เรานั่งทํางานอยู่ อาจจะออกไปเดินเล่นบ้าง ออกไปดูงานคนอื่นบ้าง เพื่อที่จะได้เติมไฟให้เราก่อนจะกลับมาคิดงานของตัวเอง

Cheese Arnon: ผมอาจจะไม่ค่อยมีช่วงเวลาที่ขาดแรงบันดาลใจหรือความคิดสร้างสรรค์นะครับ แต่ผมก็คิดเสมอว่าเราควรที่จะเอาตัวเราเองไปอยู่ในจุดที่รายล้อมด้วยสิ่งที่เป็นแฟชั่นของเรา ผมเกิดจากครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย แล้วผมชอบงานศิลปะ ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีก่อน ผมคงไม่มีเงินซื้ออุปกรณ์อะไรมาศึกษาเทคนิคศิลปะได้ แต่ตอนนี้พอผมพอจะมีเงิน ผมก็กวาดซื้ออุปกรณ์พวกนั้นมาทั้งหมดเลยไม่ว่าจากทวีปไหนก็ตาม แล้วผมก็เอามาวางไว้ ถ้าผมหมดไฟนี่จะวาดงาน ผมหันไปเจอพู่กันแบรนด์ที่เรายังไม่เคยลอง เราก็หยิบมา แล้วก็วาดอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับงาน ผมก็ใช้เวลาว่างจากการวาดรูป เพื่อรีแลกซ์โดยการวาดรูปอีกทีหนึ่ง

สุดท้ายแล้วในฐานะศิลปินไทย แต่ละคนอยากเห็นวงการศิลปะไทยพัฒนาไปอย่างไรบ้าง
Bluepalete: รู้สึกว่าศิลปินรุ่นใหม่แบบฟ้าที่เพิ่งเรียนจบ มีคนเก่งๆ อยู่เยอะมากในทุกที่ แต่บางครั้งเราไม่รู้ว่าจะแสดงผลงานของเราได้ที่ไหน นอกจากงานธีสิสของเรา เราไม่รู้ว่าจะมีพื้นที่ไหนอีกบ้างที่สามารถยื่นผลงานไปจัดแสดงได้ เลยอยากให้มีพื้นที่ในการจัดแสดงงานของศิลปินมากขึ้นค่ะ

Kratai Dudu: เหมือนที่ฟ้าบอกเลยค่ะ อย่างกระต่ายก็จะได้เห็นว่าคนที่เรียนอาร์ตในบ้านเรา พอจบออกมาก็อาจไม่ได้มีพื้นที่รองรับ และทำให้หลายๆ คนต้องเปลี่ยนสายไป ไม่ได้เดินบนเส้นทางศิลปินต่อ เหมือนกับว่าถ้าใครพยายามและอยู่ต่อได้ก็หาทางรอดกันไป เหมือนที่กระต่ายทำงานศิลปะไปเรื่อยๆ จนคนมาเห็นและเริ่มแข็งแรงขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถทนข้อจำกัดนี้ได้ และต้องถอดใจไปก่อนทั้งๆ ที่ฝีมือเขาดีมากค่ะ 

Cheese Arnon: ผมอยากให้อยากมีพื้นที่ซัพพอร์ตกับศิลปินมากกว่านี้ ผมว่าบ้านเรามีศิลปินที่มีศักยภาพที่จะพัฒนาไปเป็นศิลปินเก่งๆ เยอะมาก และอีกอย่างหนึ่งคือในไทยยังค่อนข้างที่จะขาดพื้นที่สำหรับให้ศิลปินเหล่านั้น ผมว่ามันก็ต้องค่อยๆ พัฒนาไปครับ

อ่านเพิ่มเติม:

พูดคุยกับ Takashi Murakami ถึงนิทรรศการล่าสุด การออกจากพื้นที่ปลอดภัย และเหตุผลที่คนญี่ปุ่นอาจเข้าไม่ถึงผลงานของเขา

When art drives the local economy: นี่คือสิ่งที่ช่วยให้เกิดการเจริญเติบโต...

สืบสานภูมิปัญญาล้ำค่า หัตถกรรมโบราณแห่งภูมิภาคเอเชีย