What We Wear: สธน ตันตราภรณ์ กับความท้าทายของการเปลี่ยนภาพจำ เมื่อต้องรับบทนางเอก Blanche DuBois

“แล้วจุดเปลี่ยนสำคัญคือวันที่ถ่ายโปสเตอร์ ได้ลองใส่วิก แต่งหน้า ใส่คอสตูมต่างๆ วันนั้นได้ค้นพบว่าในฐานะนักแสดง เราชะล่าใจเพราะตัวละครมันต้องอาศัยจริตความงามเยอะมาก ตัวละครเชื่อว่าเขางาม เป็นความงามที่ซับซ้อน เป็นความงามที่เคลื่อนคล้อย หย่อนยาน แต่ยังสู้! ฉันต้องสวย แต่เรายังสวยไม่พอ ตัวละครยังไม่รู้สึกว่าตัวเองสวย ซึ่งภาพนิ่งสามารถใช้โฟโต้ช็อปช่วยได้ แต่บนเวทีจริง เราไม่มีตัวช่วยอื่น นอกจากเครื่องสำอาง จึงพาตัวเองไปศึกษาเรื่องการแต่งหน้าอย่างจริงจังจากบรมครูด้านนี้คือ พี่อาร์ต อารยา อินทรา”

“ใครไปดูละครมาแล้ว จะสัมผัสได้ว่าการแต่งกายของตัวละครเอกเวอร์ชั่นนี้วางบุคลิกไว้อย่างพิถีพิถัน คาแร็กเตอร์มีมิติที่ลึก ในความตื้นเขิน มีความเชื่อว่าผู้หญิงควรเรียบร้อย อ่อนหวาน จะละเมียดละไมแบบสุดโต่ง ตู้เสื้อผ้าจะไม่มีเบลเซอร์ จะไม่มีการเสริมไหล่ จะไม่มีอะไรที่เป็นโครงแข็งเลย เพราะไม่ได้เป็นผู้หญิงที่จะลุกขึ้นมาปฏิวัติ หรือต่อสู้ในวงการธุรกิจ"

"สิ่งที่ตัวละครต้องการที่สุดคือการได้รักใครสักคนหนึ่ง เป็นแม่บ้าน ตื่นเช้ามาแล้วแต่งหน้าให้สวยที่สุด แต่งตัวให้สวยที่สุดเพื่อคนที่เขารัก คนอื่นอาจมองว่าตัวละครมีมิติด้านเดียว แต่ตัวละครไม่ได้มองว่าตัวเองกลวง ตัวละครมองว่าแบบนี้คือสิ่งที่ดีที่สุด”

“ส่วนตัวเชื่อว่าเสื้อผ้ามีความหมายซ่อนอยู่ ตราบใดก็ตามที่เราเดินออกจากบ้านโดยไม่แก้ผ้า เท่ากับคุณอยู่ในโหมดใดโหมดหนึ่ง เทียร์ใดเทียร์หนึ่งในอุตสาหกรรมแฟชั่นทั้งสิ้น ไม่ว่าจะใส่ Chanel หรือ Uniqlo หรือใส่ทั้งคู่ คุณกำลังแสดงออกถึงอะไรบางอย่างอยู่ บางคนอาจบอกว่าฉันไม่สนใจแฟชั่นเลย ฉันจะใส่แต่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาด ซึ่งนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมแฟชั่นนะ คุณอาจกำลังใช้เสื้อผ้าบอกว่าคุณไม่อยากเป็นอะไรหรือไม่สนใจสิ่งใดบ้าง ฉะนั้นเสื้อผ้ารวมถึงความงามหรือเครื่องสำอาง มันจะฟ้อง นี่คือขั้นพื้นฐานของแนวคิดในการทำงานมาตลอดชีวิต"

"แต่ถ้าในแง่นักวิชาการ เราอาจลงลึกลงไปได้อีกขั้น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของอเมริกา ฝรั่งเศส หรือของประเทศใดๆ เขาใช้สีใดในการสื่อสารในการเมืองบ้าง นักธุรกิจจะขึ้นไปกล่าวสปีชที่ไหน ในวันที่ต้องใช้ภาพลักษณ์เป็นพิเศษ หรือแม้แต่จะไปขึ้นศาล สามารถพึ่งพาพลังของเครื่องแต่งกายได้ทั้งนั้น ฝรั่งเรียกว่า non-verbal communication หรือ อวัจนภาษา เป็นการสื่อสารที่ไม่ใช้คำ คือการสื่อสารแบบใบ้ เสื้อผ้าเป็นตัวบอก มีการสำรวจทางจิตวิทยามาแล้ว สมมติเราจะไปสมัครงานที่ไหน ใส่สีอะไร มีเปอร์เซ็นต์ได้งานมากที่สุด มันผ่านการสำรวจ วิจัย เจาะสถิติมาแล้วว่าใส่สีไหนไปสมัครงาน แล้วมีสิทธิ์ได้งานมากกว่า”

“ปฏิเสธไม่ได้ว่าแฟชั่นอยู่ในวิถีชีวิตคนเรา เสื้อผ้าส่องสะท้อนว่าคนคนนั้นเป็นคนแบบไหน นี่เป็นเครื่องมือที่ไม่ค่อยพลาด เชื่อถือได้ และสิ่งนี้สอดคล้องเมื่อย้อนกลับไปสังเกตละครเวทีหรือภาพยนตร์ คือเมื่อตัวละครตัวหนึ่งเดินออกมา เราสามารถรับรู้ได้เลยว่าตัวละครตัวนี้เป็นคนแบบไหน เพราะเครื่องแต่งกายของเขาทำงานมาให้แล้ว”

“สิ่งที่อยากทิ้งท้ายคือโลกก็ไม่ต่างจากละครเวที เป็นละครเรื่องหนึ่งที่เรียกว่ากรุงเทพฯ หรือละครเวทีที่เรียกว่าปารีส เมื่อใดก็ตามที่เราเดินออกจากบ้าน มันมีคนดู ผู้คนต่างกำลังมองว่าเราเป็นคนแบบใดผ่านสิ่งที่เราสวมใส่เสมอ”

อ่านเพิ่มเติม:

วิเคราะห์โทนสีตามฤดูกาล กับ 'ฤดูใบไม้ผลิ' ที่โดดเด่นด้วยความอบอุ่นและมีชีวิตชีวา

Tatler พูดคุยกับ Alexandre Mattiussi ถึงบูติกสโตร์แห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของแบรนด์ AMI และฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง

Collaboration ครั้งประวัติศาสตร์แห่งวงการไวน์ เปลี่ยนโลกไวน์ระดับไอคอนิก กับ Penfolds Grange ที่ออกแบบโดย NIGO