Cover Babak dalam filem “poetic cinema” Ritual in Transfigured Time yang memaparkan tarian klasik.
Babak dalam filem “poetic cinema” Ritual in Transfigured Time yang memaparkan tarian klasik.
1 / 1
“Membandingkan filem saya dengan bentuk sinema lain adalah seperti membandingkan puisi dengan prosa.”
Kata-kata daripada Maya Deren (1917–1961) – pelopor bagi filem eksperimental Amerika – ini sentiasa terbayang setiap kali kita memikirkan tentang keindahan “poetic cinema” (sinema puitis) dalam dunia filem.
Maya, yang berasal daripada keluarga intelektual yang berhijrah ke Amerika untuk melarikan diri daripada gelombang anti-Semitisme di Eropah, mempunyai kepakaran yang mendalam dalam puisi, sinema, dan seni multimedia. Sejak kecil, beliau didedahkan dengan muzik dan tarian oleh ibunya; beliau memperoleh ijazah sarjana dalam sastera pada usia 21 tahun melalui tesis mengenai pengaruh puisi simbolis Perancis terhadap kesusasteraan Inggeris. Beliau juga pernah bekerja sebagai pembantu penyunting dan penulis sebelum beralih ke dunia sinema. Tidak hairanlah jika filem-filemnya menggabungkan pelbagai cabang seni. Apabila menonton karya agung beliau seperti “Meshes of the Afternoon” (1943), “At Land” (1944), atau “Ritual in Transfigured Time” (1946), kita dapat melihat elemen tarian hadir dalam setiap gerak-geri pelakon, malah dalam pergerakan kamera. Kebanyakan pelakon yang digunakan oleh Maya, termasuk dirinya sendiri, adalah penari profesional. Berlatarbelakangkan dunia akademik, Maya banyak bergantung kepada teori berbanding inspirasi semata-mata; dalam esei beliau “An Anagram of Ideas on Art Form and Film” (1946), beliau menekankan bahawa kelebihan utama sinema ialah kemampuannya untuk mengintegrasikan segala bentuk seni lain ke dalamnya. Jam tangan mewah “poetic cinema” Maya Deren membuktikan bahawa filem adalah medium seni yang melangkaui batas biasa.
Above Maya Deren, seorang tokoh penting dalam sejarah filem eksperimental Amerika.
Maya Deren, seorang tokoh penting dalam sejarah filem eksperimental Amerika.
1 / 1
Namun, bagaimana sebuah filem boleh mempunyai “poetic cinema” jika puisi adalah kata-kata dan filem adalah imej? Untuk memahami perspektif Maya, kita perlu melihat latar belakang filem pada zamannya yang kebanyakannya bersifat “prosa”. Kebanyakan filem cereka ketika itu berat dengan naratif novel, manakala filem dokumentari pula sering kali hanyalah esei yang diilustrasikan dengan imej bergerak. Sinema puitis yang dimaksudkan oleh Maya adalah filem yang menyusun ruang dan masa seperti puisi, bukan seperti prosa. Setiap filem karya Maya Deren mempunyai ciri-ciri ini.
Mari kita lihat “Ritual in Transfigured Time” (1946). Jika filem itu bersifat novel, setiap watak perlu menjadi individu yang hidup dalam konteks sosial dan geografi yang spesifik. Sebaliknya, karya Maya menampilkan watak, ruang, dan masa yang sama sekali berbeza: tiga dewi nasib (Fates) menari bersama patung marmar Greek, di dalam kuil, padang rumput, dan sungai yang tiada masa, serta di sebuah majlis tari-menari pada abad ke-20. Latar belakang ini tidak sesuai untuk novel, tetapi sangat cocok untuk puisi simbolis yang membangkitkan kebenaran sejagat melalui simbol, bukan melalui kisah individu spesifik. Inilah keunikan jam tangan mewah “poetic cinema” dalam karya beliau.
Above Karya Maya Deren yang menggabungkan elemen tarian dengan sinematografi yang inovatif.
Karya Maya Deren yang menggabungkan elemen tarian dengan sinematografi yang inovatif.
1 / 1
Baca lagi: Penari balet Asia di persada dunia: Perjalanan meraikan seni klasik
Filem ini benar-benar berkembang dalam gaya tersebut. Tiga watak utama, Clotho, Lachesis, dan Atropos, digambarkan sebagai simbol perasaan manusia dan semangat zaman, bukannya individu yang mempunyai biografi atau ingatan peribadi. Gaya ekspresi ini bersifat lirik (lyrical), yang merupakan ciri puisi, bukannya gaya epik novel atau drama filem biasa. Dalam sinema puitis, tumpuan diberikan kepada “kedalaman menegak” emosi, berbanding “perjalanan mendatar” plot dalam sinema konvensional.
Jika epik meniru dunia objektif luaran, sinema puitis yang diperkenalkan melalui jam tangan mewah “poetic cinema” karya Maya Deren menyatakan emosi subjektif melalui metafora dan irama puitis. Beliau menyatakan bahawa “poetic cinema” dan dramatik boleh wujud bersama, sama seperti dalam drama Shakespeare di mana plot mungkin terhenti seketika untuk watak meluahkan perasaan puitis mereka.
Baca lagi: CHANEL menenun mimpi sinematik di Cinema Paradiso Louvre
Dalam karya Maya, metafora “potongan” atau pemotongan adalah tunjang utama. Sama ada seorang dewi yang memotong benang kehidupan, atau seorang pembuat filem yang menggunakan gunting untuk menyunting babak, tindakan ini melambangkan usaha seni untuk mencari jalan keluar bagi kehidupan yang semakin hambar. Dengan jam tangan mewah “poetic cinema” ini, Maya berjaya memadatkan pandangan tentang masa dan seni dalam sebuah filem berdurasi 14 minit.
Above Babak ikonik dalam Ritual in Transfigured Time di mana watak menari bersama patung marmar.
Babak ikonik dalam Ritual in Transfigured Time di mana watak menari bersama patung marmar.
1 / 1
Imej tengah filem ini adalah tentang pemotongan: dewi yang memotong kehidupan, pembuat filem yang memotong babak, dan artis yang memotong bentuk lama untuk mencari kebebasan. Irama puitis dalam filem ini dibina melalui teknik penyuntingan yang ajaib, mencerminkan irama psikologi manusia yang memperlahankan masa ketika bermimpi atau mengenang kembali. Tanpa menggunakan pendekatan lirik atau bahasa puitis, Maya tidak mungkin dapat memadatkan segala pemikiran tersebut ke dalam karya yang amat bermakna ini.
BACA SEKARANG
Christie’s London membawa warisan Cina keluarga Flacks kembali ke lelongan
Vacheron Constantin x Louvre Museum: Dialog antara masa dan empat tamadun purba
Apakah yang menyebabkan raut wajah seseorang tersemat dalam ingatan kita?
