เรื่องเล่าหลังเลนส์จากช่างภาพหญิงไทยหนึ่งเดียว บนเวที Oscar และ Met Gala

เบื้องหลังความยาก

การถ่ายงานแต่ละงาน ความยากจะแตกต่างกันไป แต่โจทย์ยากของการถ่ายคนดัง คือข้อจำกัดและความเข้มงวด

“ถ้าเป็นคริสโตเฟอร์ โนแลน เขาจะไม่ยอมให้ถ่ายภาพถ้าไม่ใช่บนเวที ถ้าทีมงานเห็นเรายกกล้องขึ้นมา เขาจะมองตาแข็งเลยว่าเราจะกดชัตเตอร์หรือเปล่า (หัวเราะ)"

“ส่วนดาราดังๆ ความยากคือ เขามักถูกรายล้อมด้วยบอดี้การ์ดหลายคน แล้วช่างภาพทุกคนจะรุมถ่ายเพื่อให้ได้ภาพคนๆ นี้ เราจะมีเวลาน้อยมาก ก่อนที่เขาจะเดินออกจากพรมแดงแล้วเดินเข้าห้องส่วนตัวทันที ถ้าเราถ่ายคนธรรมดา พลาดก็ยังขอใหม่อีกรอบได้ แต่ดาราคือหมดสิทธิ์เลย ยิ่งดาราเบอร์ใหญ่ ยิ่งไม่มีทางที่จะเรียกให้เขากลับมาถ่ายใหม่ได้เลย”

“สมมติถ้าเอ็มม่า สโตน เดินมา แล้วเราโดนบอดี้การ์ดบล็อก หรือถ้าถ่ายมิเชล โหย่ว แล้วติดหัวบอดี้การ์ด ถ้าเราไม่ได้ภาพที่เราควรต้องได้ อาจเพราะเราไม่เก่งพอ ไม่ไวพอ เฟรมภาพไม่ดีพอ ชีวิตจบเลยนะ เพราะฉะนั้น เบื้องหลังภาพแต่ละภาพมีความกดดันมากๆ อยู่ คนดูอาจไม่รู้ว่า กว่าจะได้ภาพนี้มา ต้องสู้ขนาดไหน ต้องวิ่งตามหรือพยายามแค่ไหน”

“งานหนึ่งที่ยากมากๆ เลย คือ งานของจอร์จ คลูนีย์ ฟาวน์เดชั่น วันนั้นเขาอนุญาตให้ NYT ถ่ายดาราตอนเดินลงมาจากรถก่อนจะเดินไปพรมแดง ซึ่งเราได้ถ่ายคนแรก ส่วนช่างภาพคนอื่นๆ จะรออยู่ที่พรมแดง อันนี้ถือว่าเป็น privilege มากๆ แต่ความยากคือเราจะมีเวลาถ่ายภาพก่อนที่ดาราแต่ละคนจะเดินเข้าพรมแค่ 10 วินาที แล้วบางทีดาราเบอร์ใหญ่มากๆ เขามีเวลาแค่ 5 วินาทีเท่านั้น ซึ่งต้องถ่ายให้ได้ เพราะเพื่อนจอร์จ คลูนีย์ มีตั้งแต่จูเลีย โรเบิร์ต, อีธาน ฮอว์ก, ดัว ลิปา ซึ่งไม่มีสิทธิ์ที่จะหลุดโฟกัส ไม่มีสิทธิ์ที่ไฟแฟลชจะไม่ออก และต้องเป็น 5 วินาทีที่ได้ภาพที่ดีของแต่ละคนด้วย”

ที่นี่ไม่มีการันตี

ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสทำงานใหญ่ๆ แม้จะรู้สึกดี แต่ก็รู้สึกกลัว

“ดีใจอยู่แล้วที่ได้โอกาสเติบโตในการทำงานต่อไปเรื่อยๆ แต่ก็กังวลเสมอว่าเราจะได้อีกไหม ไม่ใช่แค่ออสการ์นะ แต่รวมถึงทุกๆ งาน อยู่ที่นี่ไม่มีการการันตีว่าเราจะได้ไปต่อหรือเปล่า เพราะคนเก่งเยอะมาก และเป็นวงการที่ค่อนข้างหมุนคน เวียนคน และให้โอกาสคน ไม่ใช่ว่าเราได้ แล้วเราจะได้ตลอดไป ถ้าสมมติงานไหนเราพลาดขึ้นมา มีอีกหลายพันคนพร้อมที่จะอยู่ในตำแหน่งนี้ ซึ่งเป็นผลดีต่อการพัฒนาวงการนะ แต่ถามว่าเหนื่อยมั้ย ก็เหนื่อย แต่เหมือนมันต้องแลก เพราะถ้าเราอยากอยู่ในที่ๆ เป็นท็อปของโลก เราก็ต้องวิ่ง ถ้าอยากเป็นเบอร์ต้นๆ เราก็ต้องขยัน"

“จริงๆ เชื่อว่า คนที่อยู่นิวยอร์ก ถ้าไม่สู้ ถ้าไม่วิ่ง อยู่ยาก นี่อาจเป็นเหตุผลที่นิวยอร์กเป็นเมืองที่หมุนตลอดเวลา วิ่งตลอดเวลา หรือถ้าคิดว่าอยากสบาย อย่ามาอยู่นิวยอร์กเลย อันนี้พูดจริงๆ และไม่ใช่แค่คนต่างชาติแบบเรานะ คนอเมริกันเองก็ต้องแข่งขันกันเหมือนกัน”

อ่านเพิ่มเติม: 'แอน ทองประสม' บนเส้นทางที่สวมบทบาทมาแล้วกว่า 50 คาแร็กเตอร์ และความหลงใหลในอาชีพนักแสดง

ช่างภาพระดับโลก

ปูเป้ ยอมรับว่า เธอรู้สึกเขินทุกครั้งเวลามีใครบอกว่า เธอคือช่างภาพระดับโลก

“ประเทศไทยเป็นประเทศเล็กๆ เราอาจเป็นช่างภาพคนไทยคนแรกที่ได้ทำงานที่ออสการ์ ก็เลยดูยิ่งใหญ่ แต่จริงๆ เขาถ่ายกันมาเข้าปีที่ 96 แล้ว (หัวเราะ) เพราะฉะนั้น การที่จะเรียกว่าตัวเองเป็นช่างภาพระดับโลก มันเขินที่เราจะบอกแบบนั้น ที่สำคัญคือเราเป็นหนึ่งในคนทำงาน เราไม่ใช่หนังที่ได้รางวัลด้วยซ้ำ ก็จะเขินนิดหนึ่ง (ยิ้ม)”

“มีคนชอบถามว่า ทำอย่างไรกว่าจะมาถึงจุดนี้ เราว่าจริงๆ แล้ว โอกาสมีเยอะมาก แต่ต้องหา ต้องไขว่คว้า และต้องใฝ่รู้ ถ้าเราแค่นั่งคิดว่าเราอยากไป แต่เราไม่ทำอะไรเลย มันไม่ได้ อย่ารอให้โอกาสเข้ามาหาตัวเอง ออกไปหาโอกาสให้เยอะ”

“ส่วนตัวเราไปในฐานะคนไทยที่ไม่ได้มีคอนเน็กชั่นอะไรเลยตั้งแต่แรก ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ เราจะได้งานเลยนะ เราศึกษาวงการเยอะมาก ศึกษาจนรู้ว่าต้องเข้าถึงใคร ต้องอีเมลหาใคร ต้องเข้าใจระบบ เข้าใจความเคลื่อนไหวในวงการ ใครทำอะไร หรือย้ายไปที่ไหนบ้าง สำคัญคือต้องรู้ว่าที่ไหน ชอบสไตล์งานแบบไหน” 

“สำหรับงานที่ทำให้เราเติบโต มีคนจ้าง และเป็นสไตล์ที่ตัวเองชอบด้วย คือโมเมนต์เผลอๆ โมเมนต์ที่ไม่ได้ตั้งใจถูกถ่าย ไม่ได้ตั้งใจโพสต์ มีความสนุก หรือมีความเป็นธรรมชาติอะไรบางอย่าง เราว่าโมเมนต์เล็กๆ แบบนี้มันพิเศษ มันมีเสน่ห์ มันคือความเป็นมนุษย์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราชอบ และคิดว่าเป็นตัวเรามากที่สุดแล้ว”

อ่านเพิ่มเติม:

คุยกับ โมเม นภัสสร อินฟลูเอนเซอร์ที่ไม่หยุดพัฒนาตัวเองให้แตกต่างและเสิร์ฟข้อมูลที่ดีที่สุดให้ผู้ติดตาม

พอล สิริสันต์ “Curator แห่งความบันเทิง” ที่มุ่งมั่นให้ไทยเป็น entertainment hub ของภูมิภาค

ปู ไปรยา การเดินทางครั้งใหม่ในชีวิตกับเรื่องราวที่ตกผลึกจากการเป็นคนดังในสปอตไลท์