Bukan kerusi goyang: enam memoar tentang “memoirs about ageing” dan memulakan hidup baharu

Menghampiri usia 60 tahun, dengan perkahwinan yang panjang berakhir dan anak-anak yang sudah dewasa, Deborah Levy bertanya apa yang boleh dituntut oleh seorang penulis wanita tua sebagai miliknya, dari segi harta dan idea. Kesusasteraan, menurut pemerhatian beliau, cenderung meletakkan wanita sedemikian sebagai penjaga keselesaan rumah tangga, pemantau keghairahan orang lain atau sosok yang sunyi dan tragis.

Dalam kemuncak trilogi “autobiografi hidup” beliau, beliau menolak ketiga-tiga peranan tersebut. Bergerak antara London dan Paris dengan fellowship sastera, beliau menulis dengan penuh minat tentang kesendirian, seni bina dan kerja. Provokasi senyap beliau ialah bahawa mencecah usia 60 tahun boleh menamatkan lakonan diri yang direka untuk orang lain, supaya rumah menjadi struktur yang dibina untuk melindungi kebebasan kreatif dan bukannya untuk memenuhi kewajipan.

Florida Scott-Maxwell, seorang ahli sufraj, penulis drama dan penganalisis Jungian kelahiran Amerika, menyimpan nota untuk karya klasik 1968 ini ketika berusia pertengahan 80-an semasa tinggal di pusat jagaan di England. Beliau menolak gambaran usia tua yang tenang dan pasif, serta menegaskan bahawa golongan tua mengetahuinya sebagai lebih daripada sekadar kecacatan: satu pengalaman yang sengit dan pelbagai yang memanjangkan keupayaan manusia.

Kemarahan dan ketidaksabaran, dalam memoar tentang penuaan ini, bukanlah tanda penurunan tetapi tenaga mentah yang mencari saluran apabila agensi fizikal menyempit, dan kehidupan dalaman berkembang lebih jelas apabila kehidupan luaran mengecil. Menghadapi kematian, beliau mengabaikan kedua-dua sifat kesalehan dan ketakutan. Jika alam selepas kematian wujud, beliau terbakar dengan minat; jika tidak, beliau sedia untuk berehat.

Di ladang keluarga di New Hampshire, penyair Donald Hall hidup dengan neuropati, kanser dan had ortopedik. Beliau tidak lagi mempunyai stamina yang diperlukan oleh puisi lirik, namun prosanya menjadi lebih tajam apabila beliau membuang hiasan zaman mudanya demi kejujuran. Beliau enggan membingkai penuaan sebagai kejayaan kehendak; golongan yang sangat tua, cadang beliau, boleh kelihatan seperti spesies berasingan dari galaksi lain.

Esei lewat beliau juga merekodkan bagaimana masyarakat menganggap warga emas seperti kanak-kanak, termasuk pengawal muzium yang mencangkung untuk bercakap perlahan kepadanya di kerusi roda. Hall menjawab dengan sindiran dan bukannya keputusasaan, dan humor itulah yang menghalang kehilangan daripada bertukar menjadi kasihan diri.

Jangan terlepas: Bagaimana untuk meninggalkan kerja di tempat kerja: apa yang Cillian Murphy, Rosamund Pike dan ramai lagi ajarkan tentang mematikan suis

Menulis pada usia 80-an, Penelope Lively menerima bahawa masalah belakang dan arthritis telah menyekat aktiviti berkebunnya. Beliau melakukan tugas kecil yang mampu dilakukan dan enggan menangisi selebihnya, satu sikap stoikisme yang dibaca sebagai realisme dan bukannya penyerahan diri.

Hujah beliau yang lebih besar berkaitan dengan ingatan, yang beliau anggap bukan sebagai kelemahan neurologi tetapi sebagai satu titik pandangan. Minda yang lebih tua, tunjuk beliau, mendiami beberapa tempoh masa sekaligus dan boleh menetapkan peristiwa hari ini dengan sejarah hidup selama satu abad. Objek rumah tangga menjadi pintu masuk ke masa lalu, dan memperlahankan rentak menjadi cara untuk melihat lebih banyak. Ia adalah perspektif yang tidak dapat ditiru oleh usia muda, walaupun bertenaga.

Ditolak oleh gambaran usia tua, Carolyn G Heilbrun yang muda berazam untuk menamatkan hidupnya pada usia 70 tahun, yakin bahawa segala-galanya selepas itu adalah epilog yang tidak bermaruah. Kemudian beliau melepasi usia 60 tahun dan menemui kebebasan yang tidak pernah beliau ketahui semasa muda atau pertengahan umur. Beliau membuang persaingan akademik, meletakkan jawatan di Universiti Columbia dan berhenti melakukan kesopanan yang diharapkan daripada wanita.

Beliau juga membeli sebuah rumah desa kecil miliknya sendiri, menghabiskan tempoh berstruktur dalam kesendirian selain daripada suaminya. Wawasan beliau yang paling menarik ialah mengetahui setiap keseronokan mungkin menjadi yang terakhir tidak menggelapkan kehidupan tetapi memberikannya kedalaman, membebaskan beliau daripada cita-cita jangka panjang untuk hidup sepenuhnya pada masa kini.

BACA SEKARANG

Daripada Chris Martin hingga will.i.am: bagaimana pemuzik yang mengalami masalah pendengaran melindungi kesihatan pendengaran mereka dan mengapa ia penting

11 buku Asia tentang penyembuhan trauma generasi, daripada ‘Pachinko’ hingga ‘Beauty Is a Wound’

Daripada Dua Lipa hingga Harry Styles: apa yang dilakukan oleh penghibur apabila detik persembahan berakhir tetapi tubuh mereka masih aktif