Pengarah “Squid Game”, Hwang Dong-hyuk mengenai naskhah seterusnya yang lebih ganas

Hwang berhujah bahawa keganasan dalam siri itu mewakili realiti mereka yang hidup tanpa jaring keselamatan. “Dalam permainan, jika anda kalah, anda akan ditembak dengan senjata. Dalam masyarakat, jika anda kalah dalam pertandingan [kehidupan], anda akan jatuh—itu adalah ‘kematian sosial’,” katanya, merujuk kepada konsep kehilangan identiti sosial, keterhubungan dan kesejahteraan diri. Dengan meletakkan tindakan kejam ini dalam persekitaran yang “mesra kanak-kanak”, Hwang mencipta kontras yang meningkatkan impak dramatik dan memaksa audiens berhadapan dengan kekejaman sistem itu sendiri.

Walaupun penceritaannya brutal, Hwang menegaskan bahawa fokus utamanya sentiasa terhadap nilai kemanusiaan dan pilihan yang dibuat individu apabila didorong ke tahap maksimum. Beliau merujuk kepada epik sejarahnya pada 2017, The Fortress sebagai contoh utama fokus ini. Filem itu berlatarkan tahun 1636, semasa pencerobohan Qing ke atas Joseon, dinasti empayar Korea dari 1392 hingga 1910. “Kedua-dua The Fortress dan Squid Game adalah tentang pilihan,” kata Hwang. Filem itu menggambarkan seorang raja yang terperangkap di kubu gunung, dipaksa memilih antara penyerahan diri yang memalukan untuk menyelamatkan rakyatnya atau kematian yang bermaruah yang akan membawa kepada pembunuhan beramai-ramai. Dalam Squid Game, protagonis Seong Gi-hun mewakili perjuangan untuk mengekalkan kemanusiaan dalam dunia yang direka untuk melenyapkannya. Hwang sering merakam Seong secara dekat atau dalam gerak perlahan untuk menekankan konflik dalaman, kekeliruan, kesakitan dan keberatan beliau apabila dipaksa memilih antara mengkhianati rakan demi kelangsungan hidup atau menyelamatkan mereka atas dasar hati nurani.

Baca lebih lanjut: Dua dekad dalam pembikinan: inilah bagaimana K-pop bangkit daripada gelombang kecil kepada kegemilangan global

Prinsip pengarah ini adalah untuk tidak sesekali melupakan “kasih sayang dan keprihatinan terhadap manusia”, walaupun dalam kisah yang paling gelap, dan beliau percaya bahawa memaparkan tragedi yang mendalam adalah cara paling berkesan untuk mendedahkan sifat sebenar jiwa manusia. Ambil watak Squid Game, Kang Sae-byeok sebagai contoh, seorang pembelot Korea Utara yang menyertai permainan itu untuk membiayai kemasukan keluarganya ke Korea Selatan. Jika kebanyakan pemain menipu dan membunuh tanpa teragak-agak untuk ke pusingan seterusnya, Kang menjadi juara pengarah, mewakili kebaikan, kekuatan dan keberanian. Bukan sahaja beliau menunjukkan belas kasihan dan menyelamatkan Seong beberapa kali, malah beliau turut membuat perjanjian dengan Seong bahawa sesiapa yang menang akan menjaga keluarga pihak yang seorang lagi.

Walaupun produksi Hwang kebanyakannya menggunakan skrip Korea dan berlatarkan Korea, ia mendapat sambutan di seluruh dunia. Beliau mengaitkannya dengan pengalaman enam tahun menetap di AS, di mana beliau mempelajari filem di Universiti Southern California. Beliau memperoleh lebih daripada sekadar kemahiran teknikal; pengalaman itu memberikannya visi luas untuk menavigasi budaya yang baharu kepadanya. “Di AS, saya perlu bertahan dalam budaya di mana saya tidak tahu bahasa atau orangnya,” imbasnya. Menjadi orang luar membantunya memahami bahawa walaupun konteks budaya berbeza, emosi manusia adalah universal. Beliau juga digalakkan oleh profesornya di USC untuk mencari cerita dalam diri sendiri, berbanding hanya menghasilkan sesuatu yang kelihatan seperti kejayaan Hollywood. Hwang seterusnya menggalakkan pembikin filem muda untuk mencari “kejutan” kepada sistem budaya mereka sendiri. “Ia bukan sekadar mempelajari teknologi filem; ia adalah tentang mempelajari tentang manusia dan budaya. Itulah yang membolehkan saya melancarkan Squid Game ke pasaran global,” katanya.

Sebagai salah seorang tokoh terkemuka hallyu, atau “Gelombang Korea”, Hwang merasakan tanggungjawab terhadap masa depan industri itu. Beliau berkata, dengan nada ironi, bahawa walaupun kejayaan Netflix beliau dilihat sebagai kemuncak kejayaan Korea, beliau tidak pernah secara eksplisit berniat untuk menghasilkan karya hallyu—beliau hanya mahu menceritakan kisah yang diminatinya. Walau bagaimanapun, beliau ingin melihat lebih banyak keseimbangan dalam industri filem secara global. “Untuk tempoh yang lama, budaya dominan adalah barat,” katanya. Beliau membayangkan masa depan di mana budaya Asia Timur—khususnya China, Jepun dan Korea Selatan—bekerjasama dan berkembang bersama untuk mencipta kuasa budaya yang boleh berdiri seiring dengan barat.

Bercakap pada Asian Film Awards di Hong Kong awal tahun ini, beliau merujuk kejayaan festival filem di seluruh Asia sebagai langkah penting ke arah matlamat ini. “Kami tidak mempunyai cukup pertukaran atau penyelarasan pada masa lalu,” katanya, sambil mengulas harapannya untuk melihat lebih banyak cerita oleh dan tentang pengalaman Asia untuk audiens global. “Saya berharap kita boleh bergerak lebih pantas supaya bukan sahaja budaya barat, tetapi budaya timur juga tersebar ke seluruh dunia.

“Saya mahu mencipta cerita yang membuatkan orang berfikir, dan saya berharap melalui pengajaran ini, sejarah tidak akan mengulangi detik-detiknya yang paling gelap.”

BACA SEKARANG

7 filem Perancis terbaik untuk ditonton hari Bastille ini: Panduan sinema Perancis yang muktamad

Faktor-K: Kepulangan Daniel Dae Kim dan era baharu budaya global

Pengarah Park Chan-wook mengenai minat beliau terhadap filem Hong Kong, K-pop dan bagaimana Kebangkitan Gwangju mempengaruhi visinya